|
Sam Langford( Samuel Langford), ur. 4 marca 1883 roku w Weymouth w Kanadzie, zm. 12 stycznia 1956 r. Jeden z najlepszych bokserów w historii, lecz z powodu segregacji rasowej nie miał szansy zdobyć mistrzostwa. Mimo skromnych warunków fizycznych, przez większość kariery walczył w wadze ciężkiej. Był trudny do trafienia, a największym atutem było potężne uderzenie( Tyson tamtej epoki). Jego lewy sierpowy siał spustoszenie nawet wśród dużych zawodników wagi ciężkiej.
Przydomek: Boston Tar Baby
Warunki fizyczne:wzrost- 169 cm, zasięg ramion -183 cm, waga: 63,5 - 93,5 kg
Bilans: 315 walk, wygranych 206(129 KO), przegranych 48(9 KO), remisów 54
Sam Langford, w Kanadzie, ale już jako dziecko przeniósł się do USA. Karierę bokserską rozpoczął w 1902 roku w Bostonie; po stoczeniu 3 zwycięskich walk jako amator przeszedł na zawodowstwo. W 1903 roku spotkał się w ringu Joe Gransem - mistrzem świata w wadze lekkiej. Langford wygrał, ale walka nie była o tytuł. W 1904 roku, zmierzył się w ringu w wadze półśredniej z mistrzem Joe Walcottem. To była jedyna oficjalna walka o tytuł mistrza świata, lecz Langford zremisował ją. Od 1905 roku, Sam regularnie mierzył się bokserami wagi ciężkiej. A w 1906 r. stoczył pojedynek z Jackiem Johnsonem, późniejszym mistrzem wszechwag i jednym z największych pięściarzy tej kategorii. Jednak w tej walce różnica wzrostu i wagi spowodowała, że Johnson wygrał na punkty, mając w trakcie walki Langford na deskach. Sam był tak rozbity, że wylądował w szpitalu. W kolejnych latach, Langford nabierał rutyny i wagi, co dawało mu większe szanse z bokserami wagi ciężkiej. W miedzy czasie Langford zdobywał tytuły mistrza ale dla "kolorowych". W 1910 r. zmierzył się w pokazówce z, można powiedzieć "białym odpowiednikiem" Langfordna, Stanleyem Ketchelem - innym legendarnym pięściarzem polskiego pochodzenia. Przebieg 6 rundowej walki wzbudził wiele emocji, i wszyscy czekali na prawdziwe rewanżowe starcie. nigdy do niego nie doszło bo Stanley Ketchel(Stanisław Kiecal), został zamordowany na ranczo u swego przyjaciela. Langford w następnych latach 7-krotnie pokonał Joe Jeannette’a, a także czołówką wagi ciężkiej i półciężkiej. Dopisał do rekordu takich pięściarzy jak; Philadelphia Jack O'Brien, Sama McVea, Harry Wills. Szacuje się, że od 1920 roku, Langford zaczął mieć problemy ze wzrokiem, które z biegiem lata nasilały się. Mimo tego i tak wychodził na ring, i co raz rzadziej, ale wygrywał pojedynki. Tylko kalectwo uniemożliwiło mu pobicie wszelkich rekordów w ilości zwycięstw przez nokaut. Jak wyliczono miał ich na koncie 129, o 2 mniej od rekordowego osiągnięcia Archie Moore’a. Wciąż jednak odkrywane są kolejne nazwiska jego rywali, więc nie wykluczone że pewnego dnia historycy boksu ogłoszą go za rekordzistę w tej dziedzinie.
Po zejściu z ringu znalazł się w zakładzie opieki. Choć stoczył przeszło 300 walk, na boksie nie dorobił się majątku. W tamtych czasach murzyńscy pięściarze zarabiali wielokrotnie mniejsze pieniądze niż biali. Fani nie zapomnieli jednak o nim. Stworzono specjalny fundusz pomocy, który pozwolił mu przeżyć godnie starość. Zmarł w 1956 roku w Cambridge w stanie Massachusetts, przeżywszy aż 73 lata. W 1990 roku wybrano go do bokserskiej galerii sław. Pamięć o jego wspaniałych sukcesach wciąż jest żywa, mimo że jedyne istniejące materiały filmowe pokazujące go w akcji są niezwykle skromne i nie obejmują najbardziej znanych pojedynków.
Langford został wybrany Sportowcem XX w. w Nowej Szkocji. Na liście Ring Magazine's 100 Greatest Punchers, uplasował się na 2 miejscu. W Liczbie wygranych walk przed czasem zajmuje również drugie miejsce. Na liście ESPN 50 Greatest Boxers of All-Time, zajmuje 10 miejsce. A słynny historyk boksu Charley Rose, w 1968 roku uplasował Langforda na pierwszym miejscu wśród najlepszych bokserów wagi ciężkiej w historii. Wielu bokserów tamtej epoki przyznawało, że z powodu siły ciosy Langforda bali się wyjść z nim do ringu. Inny czarnoskóry mistrz Jack Johnson, po tym jak wygrał pierwszy pojedynek, drugiego unikał przed lata. Ponoć o Langfordzie powiedział: To największy mały skur...., jakie kiedykolwiek żył. Słynny biały czempion Jack Dempsey, przyznał że bał się walczyć z Samem Langfordem, i że to jedyny pięściarz z którym nie będzie walczyć. A Harry Wills powiedział, że jak Sam Langford cię uderza w ciało to spodziewaj się, że rękawice wyjdą z twoich pleców. Ponoć też Langford walcząc z bokserami wagi średniej i lekkiej, bał się uderzać z całej siły aby nie zrobić im większej krzywdy.
|
